Indonezja jest krajem o dobrze rozwiniętym krajowym systemie oceny zgodności zwanym SNI, który dotyczy wielu kategorii produktów i wymaga oznakowania produktu logo SNI. Wyzwaniem w procesie certyfikacji zagranicznych producentów są wymagania dotyczące lokalnych testów i lokalnego przedstawicielstwa. Oprócz certyfikacji SNI, produkty wykorzystujące technologie radiowe często wchodzą w zakres homologacji typu radiowego SDPPI, co również nakłada skomplikowane wymagania dotyczące oznakowania.


W proces formułowania standardów dla produktów i usług w Indonezji angażowany jest rząd Indonezji i powiązane podmioty przemysłowe. Indonezyjska Krajowa Agencja Normalizacyjna (Badan Standarisasi Nasional „BSN”), utworzona w 1997 r. na mocy dekretu prezydenckiego 13/1997 i wzmocniona dekretem prezydenckim nr 166/2000, jest indonezyjską agencją rządową odpowiedzialną za działalność normalizacyjną, ocenę zgodności i metrologię.
Jedynymi normami krajowymi dozwolonymi w Indonezji są indonezyjskie normy krajowe (SNI) opracowane przez BSN. SNI są zgodne z ustalonymi na poziomie krajowym schematami standardowego składu i, w stosownych przypadkach, zharmonizowane z podobnymi normami regionalnymi lub międzynarodowymi. Różne indonezyjskie organy rządowe stosują te standardy w swoich szczegółowych przepisach technicznych.
Większość wszystkich SNI jest dobrowolna.
Jednakże istnieją obowiązkowe SNI, które są narzucone w jego stosowaniu (produkty/towary i/lub usługi) przez Ministerstwo lub powiązaną Instytucję Techniczną, zgodnie z zakresem ich uprawnień. SNI ustanowiono jako przepisy dotyczące testów i certyfikacji szerokiej gamy produktów w celu zapewnienia zdrowia, bezpieczeństwa, ochrony środowiska i bezpieczeństwa narodowego ludzi, zwierząt i roślin.
Szeroka gama typów produktów podlega obowiązkowym testom i certyfikacji SNI.
Certyfikacja SNI prowadzona jest w indonezyjskich jednostkach oceniających zgodność (LPK). Wnioskodawca bezpośrednio kontaktuje się i stosuje proces certyfikacji SNI do każdego LPK.
Istnieją dwie możliwości uzyskania Certyfikatu SNI, każdy w zależności od konkretnych wymagań produktu:
Zatwierdzenie partii lub wysyłki jest ważne odpowiednio na partię lub dostawę, natomiast Certyfikat oceny procesu produkcyjnego jest ważny od 2 do 4 lat, w zależności od produktu.
Lista dokumentów, które należy złożyć w celu uzyskania zgody SNI, obejmuje:
1) Lokalny przedstawiciel handlowy/importer w Indonezji;
2) Certyfikat znaku towarowego wydany przez władze Indonezji lub dowód rejestracji znaku towarowego;
3) Katalog Produktów lub Broszura;
4) Specyfikacje Techniczne;
5) Proces schematu blokowego produkcji i zapewniania jakości/kontroli jakości;
6) Księga Jakości i/lub równoważne procedury (tłumaczenie na język indonezyjski);
7) Aktualny certyfikat ISO 9001 lub równoważny;
8) Akt notarialny spółki i licencja na prowadzenie działalności (tłumaczenie na język indonezyjski).
Po rozpatrzeniu wniosku przez firmę zostaną przeprowadzone badania laboratoryjne na losowej próbce produktu z zakładu i/lub z rynku.
Ostateczną decyzję o wydaniu certyfikatu BSN podejmuje po obowiązkowym badaniu SNI i, w razie potrzeby, przeprowadzeniu audytu firmy. Firma, która otrzymała certyfikat, ma prawo używać logo certyfikatu na opakowaniach swoich produktów detalicznych. Data ważności certyfikatu zależy od rodzaju certyfikatu.
Podsumowanie etapów procesu certyfikacji SNI to:
Kolejne kroki to:
Oznaczenie SNI
Po wydaniu świadectwa dopuszczenia wnioskodawcy muszą dołączyć Znak Zgodności SNI do produktów objętych certyfikatem, jeśli pozwala na to rozmiar i kształt produktu. Jeżeli nie, na najmniejszej paczce należy umieścić etykietę SNI.
Etykieta musi zawierać następujące informacje:
Produkty podlegające temu procesowi to m.in.:
Kable elektryczne, Wentylatory elektryczne, Klimatyzatory, Lodówki, Pralki, Wtyczki i gniazdka, Urządzenia audio-wideo, Szyby bezpieczne do pojazdów, Opony, Zabawki itp.
W przypadku sprzętu ITE i telekomunikacyjnego, który ma być wprowadzony na rynek indonezyjski lub importowany do Indonezji, wymagane jest świadectwo zatwierdzenia. Obowiązek ten wynika z Ustawy o Telekomunikacji Krajowej nr 36 z 1999 roku. Certyfikat wydawany jest przez Dyrekcję Generalną ds. Zasobów i Sprzętu Poczty i Technologii Informacyjnych (SDPPI). Przed wydaniem certyfikatu przez SDPPI wymagane jest przetestowanie w laboratorium dwóch losowo wybranych próbek sprzętu dla całego sprzętu radiowego i telekomunikacyjnego. Decyzja SDPPI nr 36 wydana 22 stycznia 2020 r. zawiera listę 150 międzynarodowych laboratoriów badawczych, które uznaje.
Większość standardów została przejęta z uznanych standardów międzynarodowych.
Sprzęt, który został zatwierdzony przez SDPPI i uzyskał świadectwo dopuszczenia, musi być oznaczony etykietą, kodem QR i znakiem ostrzegawczym, zgodnie z następującymi warunkami: